Main content

Waarom ik meedoe aan de Socialrun

Ik ontmoette via mijn werk Paul van de Zwart en wij zaten koffie te drinken op zijn boot. In die boot lagen allemaal pennen en armbandjes van de Socialrun en mijn aandacht was daar al snel op gericht, dus ik vroeg wat dat was. Paul, die maar door ratelt en altijd druk is met van alles en nog wat, vertelde mij over de Socialrun en de directeur van dat feest, Frank Bonekamp.

Frank was een man die erg gedreven de heleboel had opgezet en runde. Alleen als Frank op de koffie kwam, was hij altijd zo’n druk baasje volgens Paul.
Paul is al niet bij te houden, laat staan die Frank, dacht ik gelijk. Of ik ook niet zin had om mee te doen, was de vraag van Paul. Je moet weten dat ik tegenwoordig eigenlijk nooit meer echt beweeg en al helemaal niet zo’n eind ga hardlopen of fietsen. Ik bedankte Paul dan ook vriendelijk en daarmee was de kous wel afgedaan…. dacht ik.

Magisch

Je raadt het al, ik was voor ik het wist teamcaptain van het team van Samen Sterk Zonder Stigma. Ik reed een van de busjes en had als taak om vooral de moraal hoog te houden en natuurlijk de lopers veilig en op tijd klaar te zetten voor de aflossing.
De 48 uur die de loop duurde waren voor mij echt magisch. Eigenlijk niet te beschrijven wat er in die 48 uur gebeurt en wat er ontstaat tussen de teamleden. Heel bijzonder vond ik het.

Eenmaal klaar was ik wel helemaal gesloopt en eigenlijk ook wel klaar met dat hele gedoe. Of ik een tweede keer mee zou gaan doen wist ik niet. Ik had het meegemaakt en het was goed zo.
Tja, toen Paul mij het tweede jaar vroeg, was ik eigenlijk gelijk om. Dat jaar zat ik bij het SST (safety and supportteam) en op de motor dit keer. Ik ben ferfent motorrijder dus ik was als een vis in het water. Dit bijna letterlijk omdat dat jaar (2018) de Socialrun volledig verregend was. Ook na dat jaar dacht ik weer dat het wel weer goed was geweest en ik ook dat weer had gehad.

En toen dit jaar de berichten via sociale media weer bij mij binnen kwamen en ik een app-je kreeg van Frank, was ik weer om.

Nu, iets minder dan twee weken voor de start heb ik overal jeuk. Ik denk dat dat socailrunuitslag is. Dat is een soort innerlijke jeuk of onrust en het voelt een beetje als toen ik klein was en het de avond voor mijn verjaardag was. Die jeuk, heerlijke jeuk.

Maar waar doe ik het in hemelsnaam voor?

Ik heb mijn hart gegeven aan de GGZ. Ik werk als SPV bij BuurtzorgT en heb daar dagelijks te maken met mensen met psychiatrische problemen. Problemen van alle soorten en maten en ik probeer die mensen te helpen omdat ik graag wil dat iedereen een zo mooi mogelijk leven moet kunnen hebben. Ik ben goed in psychiatrie, dus op dat vlak zet ik mij in.

Omdat de Socialrun de GGZ een warm hart toedraagt en heel veel voor de GGZ betekent, zet ik mij daar dus ook graag voor in. Psychiatrische problemen zitten in Nederland te veel in het schaduwhoekje. Frank, Nienke en de rest zetten zich in voor een lamp. Een lamp om die schaduw weg te halen. En dat vind ik mooi.

De schaduw gezien en gevoeld

Ik zet mij in voor de Socialrun omdat ik ook die schaduw heb gezien en gevoeld. Ik ben patiënt geweest en ik heb zelf aan de lijve ondervonden hoe het is om opgenomen te zijn en terug gezet te worden als patiënt. Afwachtend op zorg en hulp. Schaamte en het gevoel van falen. Ook al werkte ik in de GGZ, toch voelt het alsof je even niet meetelt. Heel naar en donker was die tijd.
Van gevierd SPV naar het advies krijgen om maar niet meer binnen de GGZ te gaan werken in verband met mijn ziekte. Ik ben verslaafd en ik dronk, dus ik had afgedaan. De Socialrun wil graag dat mensen, bekend en onbekend met GGZ, hier anders over gaan denken. Ook daarom zet ik mij in.

Wanneer je geliefde ziek wordt, wil je als partner/ouder/kind gezien en gehoord worden. En ook op dit vlak kan ik je zeggen dat dat vaak niet zo is. Ik ben hulpverlener, patiënt én partner van een zieke vrouw.
Mijn vrouw kampt met depressies en heeft het soms heel moeilijk. Vooral de laatste paar jaar is ze meerdere malen opgenomen geweest en heb ik als partner alleen voor het huishouden en de kinderen gestaan. Ook als partner van, heb je veel met de GGZ te maken, maar tel je eigenlijk niet mee. Tijdens de opnames van mijn vrouw is nooit iemand binnen de GGZ geweest die aan mij vroeg hoe het met mij ging en dat was lastig.

Ik denk dat de Socialrun hier echt een verandering in teweeg kan brengen door bekendheid te geven en het uit die schaduw te halen.

Het kan anders

Vandaag tijdens een bijeenkomst van de organisatie van de Socialrun vertelde Frank en Nienke over de groei van de Socialrun en over wat er allemaal al bereikt was. Ik was erg onder de indruk en was ook behoorlijk aangeslagen door hun verhaal. Zou het dan toch gaan gebeuren? Zou die schaduw minder kunnen worden, zou die hulpverlener minder afstand gaan houden, zou die hulpvrager geholpen worden zonder stempel en zou die partner gezien gaan worden?

Ik wil beslist niet klagen of met mijn vinger wijzen. Ik wil ook niet dat er veroordeeld wordt of zelf veroordelen. Ik wil dat de hele psychiatrie gezien gaat worden als een normaal bestaand feit binnen de maatschappij en niet als iets dat uit het zicht gehouden moet worden. Ik wil dat er een omslag komt en ik denk dat iedereen daar profijt bij heeft. Want één op de vijf mensen kampt met psychische problemen en dat moet mogen, zonder dat daar schaamte bij is of zonder dat je afgeschreven wordt.

Wanneer ik naar mijzelf kijk is het niet eens mogelijk om onderscheid te maken. Ik ben immers hulpverlener, patiënt en partner van en ik kan binnen mijzelf niets loskoppelen. Realiseer je als hulpverlener dat je zelf morgen opeens patiënt kan zijn. En, ook niet onbelangrijk: realiseer je dat je als patiënt morgen ook hulpverlener kan zijn. Overwin jij je ziekte, dan kan je dat delen met anderen die het zwaar hebben en wellicht helpt je daar iemand mee.

Over een kleine twee weken is het zo ver en over een dikke twee weken ben ik er waarschijnlijk helemaal klaar mee. Dat zie ik dan wel weer en ik denk dat ik volgend jaar weer mee doe en het jaar daarop en daarop en daarop. Want jongens wat is die run een feest en ik wil daar graag bij zijn.


Jurriaan Derks Vrijwilliger SST – Motorteam, die alle teams ondersteunen onderweg

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *