Waarom… doe ik dit?

16 oktober – Marit Wisse

Waarom ren ik midden in de nacht in de stromende regen, terwijl de lucht oplicht van de bliksem, naar een busje? Waarom laat ik me na een uurtje slapen wekken, om vervolgens weer een etappe van 55km door de regen te rennen? Waarom ga ik toch door, terwijl iedere vezel in mijn lichaam pijn doet? Waarom ren ik door terwijl ik eigenlijk alleen nog maar wil huilen?

Waarom… doe ik dit?

Een vraag die ik mijzelf zo vaak gesteld heb tijdens de Socialrun, en ik denk vele Socialrunners met mij. Het korte antwoord op de waaromvraag voor mij persoonlijk; omdat ik het kan en om dat het leuk is. Allebei is het waarheid, toch vraagt het korte antwoord misschien om iets meer uitleg. Om die reden wil ik jullie een klein stukje meenemen in mijn verhaal.

In december 2016 werd ik opgenomen op de medium care afdeling van een ggz instelling met een depressie. Het leven hoefde van mij niet meer en dat maakte dat ik opgenomen werd. Mijn opname was het begin van een lang hulpverleningstraject binnen de ggz, maar nog veel belangrijker, mijn opname was het begin van openheid.

Mijn opname was het begin van durven delen en daar steeds meer begrip voor terug krijgen

Vlak voor Socialrun 2017 zag ik een oproep voorbij komen, er werd nog een loper gezocht. In korte tijd besloot ik mij aan te melden bij een team dat ik niet kende. Met mijn persoonlijke motivatie; er moet meer begrip komen voor mensen zoals ik. Heel eerlijk, achteraf gezien liep ik Socialrun 2017 vooral voor anderen, omdat ik nog niet geloofde in mijn eigen herstel. In 2018 liep ik weer de Socialrun, maar deze keer met een ander gevoel. Dit omdat ik het afgelopen jaar gemerkt heb dat herstel mogelijk is.

Dit jaar liep ik de Socialrun, omdat ik er nog ben

Vooral ook omdat ik inmiddels zelf heel goed weet hoe belangrijk het is om te kunnen delen. En ook goed weet dat dat delen lang niet overal kan.

En zo liep ik ook Socialrun 2018 in een vrijwel onbekend team en ook dit jaar waren er weer genoeg momenten om mijzelf af te vragen; waarom doe ik dit? Op die momenten heb ik mijzelf herinnert aan mijn eigen motivatie, maar weet je wat ik gemist heb? Teamgenoten die mij herinnerde aan mijn motivatie. Ik had het fijn gevonden als mijn teamgenoten mij soms gewezen hadden op mijn waarom. Wat was het fijn geweest als ik de ‘waaroms’ van mijn teamgenoten kende… om ook die als motivatie te kunnen gebruiken wanneer mijn eigen waarom even niet voldoende was.

Het is zo waardevol om alle persoonlijke ‘waaroms’ om te kunnen zetten naar één hele grote waarom

Om zo als team niet te vergeten waarom je dit hele avontuur nou eigenlijk aan het doen bent. Want laten we eerlijk zijn; de Socialrun gaat niet om het rennen, maar om het uitdragen van de Socialrunboodschap en juist dan zijn de persoonlijke waaroms goud waard!

Dus wanneer ik je volgend jaar op de route mag tegenkomen, dan vraag ik naar jou waarom.


Door: Marit Wisse