Skip to: Wandelobsessie

Socialrun website

Lisette is 26 jaar, woont in Utrecht en studeerde aan de Hogeschool van de Kunsten. Nu studeert ze bewegingsagogie en loopt ze stage bij stichting Socialrun.

“Natuurlijk doe ik mee!”, was mijn eerste gedachte toen mij werd gevraagd om deel te nemen aan de juni-wandelmaand-challenge.
Aandacht vragen voor inclusie, dat vind ik een mooie missie gezien mijn eigen mentale issues waar ik al lange tijd, af een aan, mee struggle.

Een blik op mijn sporthorloge bezorgde me nog meer motivatie en vreugde

Ik hou van een uitdaging en 555.000 stappen, dat moet toch wel te doen zijn in een maand!? Toch was het even slikken toen ik besefte dat dat neerkwam op 18.500 stappen per dag. Met normaal een gemiddelde van zo’n 12.000 stappen werd dit nieuwe doel toch wat uitzichtlozer. Waar begin ik in hemelsnaam aan? Maar goed, niet piekeren maar doen en uiteindelijk doen we het samen en is de spirit: ‘meedoen is  winnen’! Samen met alle andere fanatiekelingen zitten we in hetzelfde schuitje deze maand, maar slepen we elkaar er wel doorheen.

De eerste week startte ik heel enthousiast. De stappen leken vanzelf te komen en met het mooie weer vond ik het heerlijk om te wandelen. Elk vrije moment kwam ik in beweging voor een wandeling en door mijn actieve levenspatroon en dagelijks sporten bezorgde een blik op mijn sporthorloge aan het eind van de dag, me nog meer motivatie en vreugde.
In de tweede week merkte ik al dat het wandelen niet meer zo vanzelf ging. Ondertussen had ik wel een enorme beweegdrang ontwikkeld. Ik ervaarde veel onrust in mijn lijf als ik even stil zat, want in mijn hoofd had ik steeds de gedachte dat ik in beweging moest zijn, stappen moest maken.

De vele enthousiaste reactie en filmpjes begonnen me te irriteren

Het wandelen veranderde van een leuke en fijne activiteit in een soort obsessie. Als ik mijn dagdoel niet leek te gaan halen, ging ik als een bezetene nog rondjes om of in het huis lopen. Ik bleef tot laat op voor extra stappen terwijl ik zoveel behoefte heb aan voldoende nachtrust. Zelfs als mijn lichaam fysiek het niet meer trok, verplichtte ik mezelf te blijven bewegen.
Het hele ‘meedoen is winnen’ en ‘je hoeft niet elke dag je stappendoel te halen’ ging totaal aan mijn bewustzijn voorbij. Zelfs de vele enthousiaste filmpjes van de groep en reacties vanuit mijn omgeving begonnen me op enig moment te irriteren. Mijn enthousiasme was totaal verdwenen en ik was helemaal klaar met de challenge!

De paniek sloeg direct toe

Maar helaas, het eind was nog niet in zicht dus mijn kritische stem zorgde dat ik met mijn ‘goede’ gedrag toch maar moest volhouden. En zoals de meeste mij kennen altijd met een lach op mijn gezicht. Maar ook die lach verdween. In de derde week voelde ik me zowel lichamelijk als fysiek helemaal uitgeput.
Want naast die ‘verplichte’ stappen vraag ik nog een heleboel andere dingen van mezelf waardoor er van ontspanning geen sprake is. Toch bleef ik volhouden. Maar de grootste tegenslag kwam in de laatste week. Door een knieblessure waar ik al heel lange tijd mee loop, kreeg ik niet alleen het advies rustiger aan te doen maar moest ik noodgedwongen stoppen met alles wat mijn knie kon belasten. Naast mijn dagelijkse sportactiviteiten betekende dat ook niet meer wandelen. De paniek sloeg direct toe want ik moest nog een kleine week wandelen. Ik kon redelijk accepteren dat ik mijn dagdoelen niet meer zou halen maar stilzitten, NO WAY!
Opgeven komt niet in mijn woordenboek voor dus eigenwijs als ik ben, andere manieren gezocht om toch in beweging te blijven en stappen te maken. Door de opgebouwde buffer in de eerste week tikte ik op de laatste dag, 30 juni begin van de avond, toch nog de 555.000 stappen aan.

Mijn perfectionisme was ‘on top’ aanwezig

En man ó man wat ben ik blij dat de maand voorbij is! Het was een challenge met veel ups en downs en één die me een spiegel voorhield. Mijn perfectionisme was ‘on top’ aanwezig en die, dat zie ik nu ook, absurde beweegdrang bracht me weer even terug naar de tijd waarin ik diep in mijn eetstoornis zat en ik ook continue moest bewegen van mezelf. Op momenten dat mijn omgeving zei dat ik even pas op de plaats moest maken en ontspanning ook nodig was, deed ik precies het tegenovergestelde door nog actiever te worden. Heel confronterend, maar wel hoe ik ben. En weet je, dat is oké!!!


Lisette Soethof

Wandelchallege Socialrun
Back To Top