Skip to: Wat een plaatje

Socialrun website

Frank mijmerde over de ‘plaatjes’ die voorbij kwamen bij een heel bijzondere actie voor de Socialrun die plaats vond en schreef er een blog over.

Frank Bonekamp voor Ink of Zeus

Het is 21:30 en ik zit heerlijk vriendzakelijk te barbecueën. Het is warm, de witte wijn zalig koud en het eten zoals je dat bij zo’n gelegenheid noemt: mooi!
De gesprekken gaven veel ruimte om fijn te mijmeren over hoe ik dat dan zie, de verwachting was dat ik in actie zou gaan. Dit lukte me best aardig. Het is zo’n avond waarvan je hoopt dat hij nog heel lang mag duren.
Even trilt mijn horloge, een appje: “Ik ben er.” Anne komt nog even binnen en samen drinken we nog een koffie. Daarna moeten we snel de auto in, anders komen we te laat.

Terwijl we over een rustige snelweg richting Stein rijden, vertel ik over de avond en de gesprekken. We worden vergezeld door een prachtige rode volle maan. “Fijn dat je meegaat, heb je er zin in?” vraag ik Anne. Hoeveel steun kan je van iemand krijgen om je passie volledig te mogen leven. Beide hebben we het nog over het plaatje dat definitief op ons lijf wordt gezet vanavond en keurig op tijd rijden we de straat binnen in Stein.
Door de ramen van een pand zien we binnen aardig wat mensen staan, een soort van schilderij met als lijst twee grote vlaggen van het Socialrun-team Zuyderland.

 

We lopen naar binnen en ik zie de verwachtingsvolle blik van een stoere, zachte man die ik graag mijn vriend noem. Zino en ik geven elkaar een knuffel.
Vandaag is een bijzondere dag voor hem, zijn zaak Ink of Zeus bestaat vier jaar.
Vandaag is ook de dag dat zijn vader 65 jaar had moeten worden, maar niet werd. Hoe bijzonder is het dat hij juist deze dierbare dag heeft uitgekozen om 24 uur achter elkaar tatoeages te gaan zetten en de opbrengst te doneren aan dat wat mij zo dierbaar is: de Socialrun.

Maar Zino doet dit niet alleen. De komende 24 uur gaat hij samen met zijn lieve vriendin Sharon en mede tatoeëerder Franco aan de slag, verzorgt zijn lieve moeder Nicole de verkoop van wafels en legt de vader van Sharon de komende 24 uur alles in foto’s vast.

Sharon Broer voor Socialrun tattoo

Ik mag gaan zitten in de mooie zwartleren stoel in de hoek van het pandje. “Wil je hem zo groot of toch nog iets groter?” vraagt Sharon aan me. Ik heb inmiddels geleerd dat ik iets groter moet doen dan ik in eerste instantie denk. “Mag hij iets groter?” vraag ik. Ze kijkt me een beetje scheef aan en zegt enigszins geïrriteerd: “Nou oke, omdat jij het bent.
Dan draait ze zich met een prachtige lach om. Dit gaan 24 fantastische uren worden!

 

De eerste tatoeage die ze op mijn enkel vereeuwigd is het woord PERSPECTIEF. Niet inschattende hoe ook deze dag dit woord van waarde zou blijken te zijn.

 

Over mensen met tatoeages hebben velen een oordeel, ik zelf soms ook wel.
In de zaak staan drie van die mooie zwarte stoelen, afgescheiden door een ruw houten schot. In de stoel naast mij ligt een man die al helemaal vol zit met de meest uiteenlopende tattoos. Het is een stevige vent en hij voldoet voor mij aan het stereotype beeld van stoere mannen die helemaal onder zitten en zich eigenlijk alleen maar horen voort te bewegen in een groep op een dikke motor, eindigend in een kroeg en met veel bier en grote verhalen.

Misschien is hij ook wel zo’n man, maar als ik met hem in gesprek raak, blijkt hij in de verste verte niet te voldoen aan het beeld wat ik zo op het eerste gezicht van hem had. Hij deelt een ingrijpend levensverhaal, en ook de manier waarop hij over het doel van de Socialrun en deze tatoeëer-actie spreekt, steekt schril af bij mijn eerdere vooroordelen. Zo leidde ons contact tot een indrukwekkende re-framing van mensen met (heel veel) tatoeages, waarin ruimte ontstond om verschillende werelden en perspectieven samen te brengen.

Ink of Zeus tatoo Zino

Doordat ik deze 24 uur geen echte rol had, kon ik me volledig onderdompelen in alles wat er gebeurde. Er kwamen veel bekende mensen langs, en nog veel meer onbekenden. Sommigen hadden letterlijk en figuurlijk een hele reis afgelegd om tot dit moment te komen.

Achter iedere, op het eerste oog misschien willekeurige tattoo die werd gezet, trof ik een persoon die hem liet zetten, met een eigen verhaal en reden om iets voor altijd bij zich te willen dragen. Deze dag beleefde ik een niet te stoppen stroom van indrukken, emoties voor- en achteraf, verhalen voor- en achteraf, en als de spanning het toe liet, ook tijdens het tatoeëren. Niet alleen van de mensen die de tattoo lieten zetten, maar ook van de mensen die meekwamen of gewoon langskwamen om de actie te steunen.

Tatoeage Stein Socialrun

Zelf heb ik drie verhalen met een kunstwerk, op mijn huid als canvas, laten vastleggen.

 

Geen van deze plaatjes kan vertellen wat deze dag heeft betekend voor mensen. Voor zij die erbij waren de afgelopen 24 uur, maar ook voor hen die straks dankzij de donaties zullen worden bereikt en geraakt. Geen blog kan alle verhalen vangen die zijn gedeeld in de 24 uur waarin Zino en Sharon (en 12 uur Franco) verhalen beeld hebben gegeven, en zo betekenis hebben toegevoegd aan de levens van de mensen die het verhaal nu met zich meedragen. Deze dag was op zoveel manieren groots en indrukwekkend, simpelweg niet te vangen in één beeld of verhaal.

 

Toch zal één plaatje me in het bijzonder nog lang in gedachten bij blijven. Het is zaterdagavond, rond twaalf uur. Onder groot applaus staan Zino en Sharon samen voor het logo van Ink of Zeus, met kleine oogjes en een fles champagne. Het logo die de jarige vader van Zino afbeeldt, gevleugeld en wel. In gedachten voel ik de trots van dit beeld afstralen, trots op zijn zoon en schoondochter, trots op de moeder van zijn zoon en trots op iedereen die op een eigen manier een bijdrage leverden en de mensen die langs zijn geweest en de actie die hier heeft plaatsgevonden.

Wat een plaatje!

Zino en Sharon voor Socialrun

Frank Bonekamp

* Foto’s mede gemaakt door Cochise van Herk

 

 

Back To Top