Skip to: Wie het kleine niet eert

Socialrun website

Ramses Groot, ambassadeur van de Socialrun, woont in Utrecht en werkt als ervaringsdeskundige bij Lister.
Hij blogt én vlogt regelmatig voor de Socialrun.

 

Geen Socialrun voor team Lister dit jaar

‘Ik zal maar met de deur in huis vallen, de Socialrun voor team Lister kan dit jaar niet doorgaan vanwege de recente Corona ontwikkelingen’. Deze woorden komen aan als een mokerslag.

Ik zit aan de telefoon met Joost die het nieuws net heeft gehoord. Twee dagen voor de start van onze alternatieve Socialrun vanuit Enik Recovery College valt alles in duigen, ik voel me verslagen. Rationeel gezien begrijp ik de keuze en kan ik me er ook in vinden, maar dat gevoel.  Teleurstelling en boosheid, frustratie en gelatenheid vechten om voorrang in mijn hoofd, mijn gedachten gaan alle kanten op.

Ik voel me schuldig

Voordat ik bezig kan gaan met mijn eigen gedachten, moet iedereen die betrokken is op de hoogte gebracht worden. Ik moet in de ‘regelmodus’.  Want iedereen  moet gebeld, gemaild of geappt worden. De reacties zijn zo divers als de deelnemers zelf en ik merk dat vooral de minder positieve reacties door mijn hoofd blijven spoken. Ik voel me schuldig terwijl ik weet ik dat niet ben en dit overmacht is.

Tijd voor koffie

Als ik het nieuws deel met onze trainer René nodigt hij me uit voor een kopje koffie en in het samenzijn bedenk ik me dat hij onlangs heeft meegedaan aan een virtuele loop.
Een idee vormt zich in mijn hoofd en als blijkt dat een virtuele loop via een groepsapp mogelijk is, zie ik weer een kans. Een kans om toch mee te doen en  die verbinding te maken in een tijd waarin dat best ingewikkeld is.
Waar een kopje koffie en even uit de situatie stappen al niet goed voor kan zijn.

Nieuwe plannen!

Een mailtje aan het team volgt, een virtuele editie en de vraag of iedereen mee wil doen want……
Meedoen is winnen!
Op vrijdag hebben we 20 mensen die het virtuele avontuur met ons aan gaan!
En die avond druppelen de eerste filmpjes en foto’s binnen.
Het Socialrun gevoel begint te kriebelen.

Een dubbel gevoel omdat ik via de social media de avonturen van andere teams zie die wel gaan, die wel mogen, die wel de ‘echte’ Socialrun mogen ervaren en dat maakt me ergens jaloers, wat ik mezelf kwalijk neem.
Want het gaat om de missie, het gevoel, het samen doen en dat je op alle manieren mee kan doen en niet om hoe je meedoet.

100 meter washangen

Tijdens Listers Virtuele Socialrun Weekend, stromen de berichtjes van teamgenoten binnen die de meest diverse bewegingen delen op een geweldig positieve, humoristische en verbindende manier.
Fietstochten, 100 meter was ophangen, zwemtochten, 50 meter stofzuigen, 100 kilo zand scheppen, schietoefeningen, wandeltochten, busritten, loopjes en de hond of kat uitlaten: het kwam allemaal voorbij.  Een weekend, 20 mensen, een missie, alleen maar toch samen in verbinding wat wil je nog meer!?

Al schrijvende kom ik tot de conclusie dat ook deze versie van de Socialrun episch was,  zoals mede-ambassadeur Jerry altijd zegt.

 

Ik miste de ontlading maar het was legendarisch

Het voelde voor mij misschien minder episch omdat ik de gezamenlijkheid en ontlading miste die er tijdens een fysieke Socialrun wel is. Maar ik denk dat dit jaar legendarisch was, juist omdat we ons moesten aan passen aan de mogelijkheden die  wel waren. Wij daarin de beweging hebben kunnen maken en hebben laten zien dat er ook in deze tijden meer mogelijk is dan je denkt.
Dat je virtueel een mooie beweging kunt maken waar iedereen aan mee kan en mag doen!

Voor mij was deze editie een lesje inspelen op verandering, kijken naar wat wel kan, doorgaan na tegenslag, jaloezie opzij zetten en blij zijn met de beweging die we wel konden maken.
Want wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd……..


Ramses Groot
Ambassadeur stichting Socialrun

Back To Top