Main content

(Zelf) Stigmatisering

Marit zet haar ervaringen en enthousiasme graag in als Ambassadeur van de Socialrun. Ze blogt op haar pagina Hersenwandelingetjes en schrijft regelmatig ook voor de Socialrun.

Ik zit op kantoor, wanneer een bewoonster van de locatie binnen komt lopen met de vraag of ze even een schaar mag lenen. Natuurlijk mag dat, ik had haar de schaar kunnen geven en weer door kunnen gaan met met mijn werk. Toch had ik het gevoel dat er meer was.
Ik sprak wat over koetjes en kalfjes en ik zeurde wat over het warme weer, waarop ik toevoegde dat ik gisteravond ook nog zo gek was om een rondje te gaan rennen.

Mijn middel

Ze moest lachen en verklaarde mij in no-time voor gek. Misschien was het ook wel gek om te doen, maar aan de andere kant je gaat niet zomaar dood aan een rondje rennen in de warmte.
Ik maakte er nog een grapje over en dacht van onderwerp te veranderen.

Mijn gesprekspartner was serieus, waarom zou je in vredesnaam gaan hardlopen in deze hitte. Ik gaf antwoord dat het in mijn trainingsschema staat en dat ik die graag wil volgen. Waarom? Je bent toch niet bezig met afvallen ofzo? Met een glimlach zeg ik: “Omdat ik hardlopen echt oprecht leuk vind en dat schema is een middel om bij mijn doel te komen.”

Knop om

Nieuwsgierig als ze is vroeg ze naar mijn doel. Ik vertelde over de 555km die we als team in 48 uur af gaan leggen en over hoe we dat doen. Weer kijkt ze mij vol onbegrip aan en weer volgt de vraag waarom doe je wat je doet?

‘Nou het is om zoveel mogelijk geld op te halen, om daarmee meer begrip en openheid te creëren rondom psychische aandoeningen.
Toen ging er een knop om; “Nou dan mag je keihard rennen, het liefst nog iets verder dan die 555km.”

‘Gek’

Ik kijk haar vragend aan en dan begint ze te vertellen over haar ervaringen met stigmatisering.
Ze vertelt hoe ze zo vaak met de nek is aangekeken, hoe ze uitgescholden is en hoe het voelt om in een instelling te moeten wonen.

Hoe meer ze hierover vertelt hoe kleiner ik haar zie worden.
Ik zie de pijn en het verdriet, ik zie het niet alleen ik voel het ook. Het is niet te begrijpen hoe onwetendheid vaak wordt omgezet naar stigmatisering.

Delen van verhalen

Hoe langer ze praat over haar ervaringen, hoe meer ik haar zie verdwijnen in zelfstigma. Ik zie haar twijfel, want misschien is het allemaal wel waar en ben ik wel echt gek?
Ik geef mijn observatie terug, even denkt ze na en dan staat ze weer in haar kracht en zegt “Nee ik ben niet gek, maar de wereld om mij heen maakt mij door onbegrip en stigmatisering wel gek.”

Ze laat mij met mijn mond vol tanden achter op kantoor geraakt door haar woorden. Des te meer besef ik mij: de Socialrun gaat niet om 555km hardlopen, maar het gaat over het delen van verhalen en bewustworden.


Marit Wisse – Ambassadeur Socialrun

Ook van Marit:

Reacties:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *